werkende mantelzorgers krijgen misschien acht weken betaald verlof
Den Haag, donderdag, 19 februari 2026.
Miljoenen Nederlanders combineren werk met zorg voor familie of vrienden. Die last groeit door de vergrijzing. Nu krijgen mantelzorgers slechts twee weken betaald verlof. De Sociaal-Economische Raad stelt voor om dat op te trekken naar acht weken. Dit betaalde verlof zou via de overheid moeten komen. Anders dreigt steeds meer uitval op de arbeidsmarkt. Vrouwen voelen de druk het meest, zij leveren tweemaal zoveel mantelzorg dan mannen. De SER noemt het combineren van werk en zorg een urgente maatschappelijke zaak.
druk op werkende mantelzorgers neemt toe
Ruim twee miljoen Nederlanders combineren betaald werk met mantelzorg [1]. Door de vergrijzing van de bevolking neemt de zorglast toe [2]. De huidige regeling biedt slechts twee weken betaald verlof, gevolgd door zes weken onbetaald [3]. Dit creëert financiële en mentale druk, waardoor mantelzorgers riskeren uit te vallen [1]. Ruim een kwart van de werkende mantelzorgers worstelt met de combinatie van werk en zorg [2]. Jonge ouders ervaren dit probleem in vergelijking minder vaak (13%) [2].
SER pleit voor structurele oplossing
De Sociaal-Economische Raad (SER) stelt voor om acht weken betaald mantelzorgverlof te introduceren, met 70% van het salaris doorbetaald via de overheid [2][3]. Dit verlof moet verspreid kunnen worden genomen [1]. Daarnaast adviseert de SER fiscale stimulansen zoals afschaffing van de kostendelersnorm [3]. Flexible clausules in CAO’s en gemeentelijke ondersteuning moeten de balans tussen werk en zorg verbeteren [3]. Volgens SER-voorzitter Kim Putters is dit een maatschappelijke opgave [2].
vrouwen dragen zorglast disproportioneel
Vrouwen vervullen 21% van de mantelzorgtaken, terwijl dit percentage bij mannen 10% is [1]. Deze ongelijke verdeling zorgt voor extra druk op werkende vrouwen [1]. De SER wijst daarom op de noodzaak van een fairere verdeling tussen de geslachten [1]. Tegelijkertijd wordt vrouwen gevraagd langer door te werken, wat de spanning tussen werk en zorg verder opvoert [2]. “Je wordt geleefd”, aldus een werkende mantelzorger [3].
persoonlijke impact en systemische tekortkomingen
Machteld Louwaard, zelfstandig en mantelzorger van haar zoon met downsyndroom, omschrijft de zorglast als complex en emotioneel belastend [2]. Zij moest stoppen met werken en miste informatie over ondersteuning [2]. Marcel Kolder, zorgend voor zijn dochter met meervoudige beperkingen, werkt nachtelijks en piekfijn rond zorgactiviteiten [3]. Hij verdient minimaal, niet door luiheid, maar door constante zorgafspraken [3]. Beide ervaringen tonen de lacunes in huidige ondersteuningssystemen [1][3].
urgente heroverweging van overheidsbeleid
Hoewel het coalitieakkoord de rol van mantelzorgers erkent, acht de SER de ambities ontoereikend [3]. Ruben Houweling, voorzitter van de adviescommissie, benadrukt dat mensen niet moeten kiezen tussen werk en zorg [3]. Respijtzorg via vrijwilligers helpt, maar is geen structurele oplossing [3]. “Flexibiliteit is essentieel”, aldus Houweling [1]. De SER roept overheid en werkgevers op tot collectieve verantwoordelijkheid [2].