suzanne schulting returns to shorttrack ice with raw emotion and quiet strength

2026-02-18 sport

Milaan, woensdag, 18 februari 2026.
Suzanne Schulting stands again on the shorttrack ice in Milaan-Cortina 2026, three years after a broken ankle shattered her momentum. She once ruled the 1000 meter, a double Olympic champion and world record holder. Then came the injuries, the pain, the doubt. For months she couldn’t walk without agony. She thought her shorttrack days were over. Her voice breaks as she recalls it. Now, she races the 1.500 meter, not chasing medals alone but reclaiming joy. Pain-free at last, she speaks of triumph beyond results. While others claim gold on her favourite distance, Schulting fights to prove resilience matters too. This return isn’t just competition. It’s closure. At 28, facing fierce rivals including compatriot Xandra Velzeboer, she skates not only for glory but for peace. The ice feels familiar again. The fight was long. The moment is hers.

wedstrijdverslag of reportage

Dit stuk is geen wedstrijdverslag. Het beschrijft de emotionele comeback van Suzanne Schulting op het shorttrackijs in Milaan-Cortina 2026 voorafgaand aan haar individuele race op de 1.500 meter. Verslagen van de races zelf en einduitslagen ontbreken hier. De focus ligt op haar herstelverhaal, het persmoment en de context binnen het Nederlandse shorttrackteam, zoals gemeld door meerdere Nederlandse en internationale media [1][2][3].

comeback vol emoties na jaren van tegenslag

Suzanne Schulting werd zichtbaar emotioneel tijdens een persmoment voorafgaand aan haar rentree op de 1.500 meter. Journalisten ter plekke meldden dat zij met tranen in de ogen sprak over de pijn en twijfel na haar blessures. Ze zei letterlijk: “Het had heel anders kunnen zijn, dat is zo dubbel” en verwees naar momenten dat ze dacht kort te moeten houden met shorttracken [1][2][4].

chronologie van blessures en revalidatie

De recente reeks tegenslagen begon met overtraining en een snijwond in de rug. Daarna volgde in 2024 een ernstige enkelbreuk, waarna revalidatie opnieuw moest beginnen. Dat leidde ertoe dat shorttrack voorlopig niet mogelijk bleek; Schulting stapte noodgedwongen over naar langebaan en vond daar deels haar wedstrijdritme terug. Media geven aan dat de revalidatie ongeveer anderhalf jaar in beslag nam en dat zij nu pijnvrij op het ijs staat [3][2][4].

concurrentie en symbolische waarde van de rentree

De 1.000 meter, ooit Schultings paradeafstand, werd in Milaan gewonnen door landgenote Xandra Velzeboer. Schulting erkent Velzeboers prestatie en sprak tegelijk van gemis omdat zij zelf niet kon meestrijden. Haar terugkeer op de 1.500 meter wordt gezien als symbool van veerkracht binnen het Nederlandse schaatscircuit. Vakmedia en het Olympisch comité melden dat de Spelen in Milaan-Cortina 2026 voortgang tonen van andere Nederlandse successen, terwijl Schultings rentree persoonlijke afsluiting beoogt [2][1][7].

mogelijke rol in aflossing en wedstrijdplanning

Op de dag van publicatie stond de vrouwenaflossing en de individuele shorttrackprogramma’s centraal. Lokale verslaggeving rapporteert dat het voor de ploeg onduidelijk was of Schulting in de aflossingsfinale zou rijden; haar inzet in de ploeg werd tot kort voor de finale besproken. De nationale schaatsbond en regionale media hielden liveblogs bij over wie uiteindelijk in actie kwam, en noemden Schulting als kandidaat voor zowel aflossing als de individuele 1.500 meter later in het toernooi [5][6].

Bronnen

Olympische Spelen Suzanne Schulting