een jonge schaatser rijdt voor twee
Milaan, vrijdag, 13 februari 2026.
Maxim Naumov maakt zijn olympisch debuut in Milaan-Cortina op 13 februari 2026. Zijn optreden is meer dan sport. Het is een eerbetoon aan zijn ouders. Vadim Naumov en Evgenia Shishkova stierven in januari 2025 bij een vliegramp boven de Potomac. Ze keken net toe bij een wedstrijd in Kansas. Maxim droeg hun foto mee tijdens zijn kwalificatie. Zijn ouders waren zelf tweevoudige Olympische deelnemers en trainden hem jarenlang. Nu skaatst hij met hun nalatenschap op zijn schouders. Bij elke sprong, elke draai, voelt hij hen bij zich. Het is geen zoektocht naar glorie. Het is een reis van herinnering, kracht en stil verdriet. Hij schaatst niet alleen voor zichzelf. Hij doet het ook voor hen.
een jonge schaatser rijdt voor twee
Maxim Naumov maakt zijn olympisch debuut in Milaan-Cortina op 13 februari 2026. Zijn optreden is meer dan sport. Het is een eerbetoon aan zijn ouders. Vadim Naumov en Evgenia Shishkova stierven in januari 2025 bij een vliegramp boven de Potomac. Ze keken net toe bij een wedstrijd in Kansas. Maxim droeg hun foto mee tijdens zijn kwalificatie. Zijn ouders waren zelf tweevoudige Olympische deelnemers en trainden hem jarenlang. Nu skaatst hij met hun nalatenschap op zijn schouders. Bij elke sprong, elke draai, voelt hij hen bij zich. Het is geen zoektocht naar glorie. Het is een reis van herinnering, kracht en stil verdriet. Hij schaatst niet alleen voor zichzelf. Hij doet het ook voor hen. [1][4]
een erfenis op het ijs
Vadim Naumov en Evgenia Shishkova vertegenwoordigden Rusland op de Olympische Winterspelen van 1992 en 1994. Ze werden wereldkampioen in 1994. Later vestigden ze zich in de Verenigde Staten en werkten als coaches. Hun zoon Maxim begon met schaatsen op vijfjarige leeftijd. Zijn ouders werden zijn hoofdtrainers bij de Skating Club of Boston. Zij vlogen terug uit Wichita toen hun vlucht neerstortte op 29 januari 2025. Het ongeluk eiste 67 levens. Deze achtergrond vormt de basis van Maxims strijd in Milaan-Cortina. [1][3][4]
van rouw naar weerstand
Na het verlies van zijn ouders trok Maxim zich kort terug uit het openbare leven. Hij sprak over het gevoel om alleen maar in bed te willen blijven. Hij keerde terug op het ijs tijdens een benefietevenement genaamd “Legacy on Ice” ter ondersteuning van nabestaanden. Zijn terugkeer markeerde een persoonlijk keerpunt. Door zijn trainingen in Courmayeur in de zomer van 2025 te intensiveren, bereidde hij zich mentaal en fysiek voor op de Olympische kwalificatie. Zijn vastberadenheid groeide naarmate de spelen dichterbij kwamen. [4][5]
het olympisch moment
Tijdens het korte programma op 11 februari 2026 hield Maxim een foto van zijn ouders omhoog. Het gebaar verspreidde zich snel via sociale media en riep wereldwijd respect op. Op 13 februari 2026 trad hij aan voor het vrije programma. Hoewel de uitslag van zijn individuele wedstrijd nog niet bekend is, wordt zijn deelname algemeen erkend als een symbool van veerkracht. Hij vertolkte elk element alsof zijn ouders hem nog steeds begeleidden. [1][2][4]
naderend erfgoed
Maxim Naumov benadrukt regelmatig dat hij zijn ouders voelt tijdens zijn routines. Hij gelooft dat zij hem vanaf het ene element naar het andere leiden. Dit gevoel biedt hem stabiliteit op het ijs. Voor Maxim gaat het niet alleen om medailles. Het draait om trouw blijven aan een familiale belofte. Zijn ouders koesterden dezelfde droom lang voordat hij werd geboren. Nu vervult hij die namens hen beiden. [1][4]