shell vraagt rectificatie na milieuramp, maar wordt zelf beticht van vertekenen
Pernis, dinsdag, 3 februari 2026.
Shell vraagt om rectificatie na een milieuramp nabij de raffinaderij in Pernis. Milieuorganisaties en bewoners melden langdurige gezondheidsklachten en ecologische schade. Terwijl Shell juridische argumenten aanvoert om aansprakelijkheid te ontlopen, komt naar voren dat er sprake is van systematische verontreiniging. Critici stellen dat Shell’s weergave van feiten selectief en misleidend is. De kunstenaar Tinkebell brengt de zaak in de spotlights met een expositie over milieuvervuiling op Curaçao. Die geschiedenis lijkt verdachte parallellen te tonen met de situatie in Pernis. De kernvraag is of Shell echt niet aansprakelijk is – of dat het bedrijf de feiten zo presenteert dat die conclusie past bij hun juridische strategie. Het dossier werpt hardlicht op de rol van fossiele energiebedrijven in latente milieuschade.
shell reageert op kritiek met rectificatieaanvraag
Shell heeft een officiële rectificatie aangevraagd na kritiek over een milieuramp nabij de raffinaderij in Pernis. Het concern reageert daarmee op een artikel dat verscheen op 3 februari 2026 via Trendr.nl, dat weer verwijst naar een stuk op BNNVARA’s platform Joop [1]. Woordvoerder Wendel Broere stuurde hierover een e-mail op 2 februari 2026 [2]. Daarin stelt Shell dat sommige feiten onjuist werden gepresenteerd. Het bedrijf benadrukt dat het zich baseert op historische gegevens en juridische afspraken [1][2].
milieu- en gezondheidsschade blijft punt van zorg
Milieuorganisaties en lokale bewoners rapporteren al jaren gezondheidsproblemen en ecologische achteruitgang rond de raffinaderij [1]. Deze klachten namen toe na een recent incident met chemische emissies [2]. Hoewel Shell stelt dat het volledig voldoet aan wettelijke normen, wijzen critici op chronische belasting van bodem en water [1]. Artsen in de regio zien een patroon van ademhalingsziekten en huidafwijkingen dat volgens hen correleert met industriële activiteiten [alert! ‘lokale medische data niet gevalideerd’].
parallelleriek met curaçao werpt lange schaduw
In 1915 richtte Shell de raffinaderij op Curaçao op, destijds de grootste werkgever [2]. Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog dumpte het bedrijf teerachtig afval in een mangrovebaai, wat later bekend werd als het Asfaltmeer [2]. In de jaren zestig steeg het kankerpercentage op Curaçao spectaculair, wat onderzoekers toen al koppelden aan milieuvervuiling [2]. In 1985 verkocht Shell de installaties voor één gulden per onderdeel, onder voorbehoud van vrijwaring van milieuaansprakelijkheid [2].
kunst en publieke opinie zetten druk op
Kunstenaar Tinkebell exposeert sinds 3 februari 2026 een serie schilderijen getiteld ‘Oleum Shell isla de Curaçao’ in Landhuis Bloemhof, Willemstad [2]. De werken zijn gemaakt met opgeloste chemicaliën uit het Asfaltmeer, wat symbolische kracht geeft aan de impact van industrieel handelen [2]. Dit initiatief krijgt mediaplaats via Curaçao.nu [2]. Journalist Dick Drayer concludeert dat Shells reactie selectief en defensief is, ondanks juiste historische kronologie [2].
juridische positie van shell onderwerp van debat
Shell stelt dat het juridisch niet aansprakelijk is voor milieu- en gezondheidsschade [1]. Deze bewering wordt echter hevig betwist [2]. Opinieleider Tinkebell vraagt expliciet: “De vraag is of dit klopt” [1]. Er zijn twijfels over de transparantie van informatie ten tijde van de verkoop en of bewoners en overheidsinstanties voldoende toegang hadden tot risicogegevens [2]. Deskundigen merken op dat oude juridische constructies mogelijk niet standhouden in moderne milieurechtspraak [alert! ‘nog geen gerechtelijke uitspraak in deze zaak’].
toekomstige implicaties voor fossiele industrie
Er loopt momenteel onderzoek naar de mogelijke aansprakelijkheid van Shell voor milieu- en gezondheidsschade, zowel op Curaçao als in Pernis [2]. Als blijkt dat historische verdragen onvoldoende zijn om milieuschade te dekken, kunnen vergelijkbare gevallen wereldwijd opnieuw worden bekeken [GPT]. Fossiele energiebedrijven staan onder groeiende druk om verantwoording af te leggen over decennialange externe effecten [1][2]. De uitkomst van dit dossier kan precedent creëren voor toekomstige milieuzaken [alert! ‘precieze rechtsgrond nog onduidelijk’].