hoe gisèle pelicot de schaamte overstak

2026-02-11 buitenland

Mazan, woensdag, 11 februari 2026.
Gisèle Pelicot publiceert haar memoires, getiteld ‘Et la joie de vivre’, geschreven met Judith Perrignon. Het boek markeert haar strijd om de schande van slachtoffers naar daders te verleggen. Tien jaar lang wist ze niet dat haar ex-man Dominique Pelicot haar drogeerde met kalmeringsmiddelen. Daarna liet hij tientallen mannen toe haar te verkrachten in hun woning in Mazan. Het boek beschrijft haar innerlijke worsteling voor het historische proces in 2024. Ze koos bewust voor een openbare zitting, geen huis clos. Haar beslissing kwam voort uit leeftijd en zelfkennis. “Misschien gaat de schaamte gemakkelijker weg als je zeventig bent”, schrijft ze. Bij de politie zag ze foto’s van zichzelf tijdens de mishandeling. Ze herkende de vrouw niet meer. “Het was een poupée de chiffon.” Het boek verschijnt internationaal in 22 talen via uitgeverij Flammarion.

een keuze tegen de schaamte

In Frankrijk bereidt Gisèle Pelicot zich voor op de publicatie van haar memoires, getiteld ‘Et la joie de vivre’, geschreven met de Franse journaliste Judith Perrignon [1]. Het boek biedt een diep persoonlijk relaas van haar ervaringen tijdens het historische proces tegen de georganiseerde verkrachtingen in Mazan [2]. Gedurende tien jaar werd Pelicot zonder haar wetenschap gedrogeerd met kalmeringsmiddelen door haar toenmalige echtgenoot Dominique Pelicot, waarmee hij toegang gaf tot tientallen mannen [3]. Haar beslissing om een openbaar proces te eisen in plaats van een gesloten behandeling markeert een centraal thema in haar verhaal [4].

leeftijd en weerstand

Pelicot reflecteert in haar boek op de invloed van leeftijd bij het nemen van moeilijke beslissingen [1]. “Als ik twintig jaar jonger was geweest, had ik misschien niet de moed gehad om het huis clos te weigeren”, stelt ze in een voorpublicatie door Le Monde [5]. Volgens haar verdwijnt de schaamte mogelijk makkelijker op latere leeftijd, omdat er dan minder aandacht is van anderen [6]. Ze benadrukt dat ze geen angst meer had voor haar rimpels of lichaam [3]. Deze innerlijke transformatie speelde een cruciale rol bij haar keuze voor transparantie tijdens het proces in Avignon in 2024 [7].

het moment van herkenning

Tijdens haar eerste confrontatie met bewijsmateriaal bij het commissariaat in Carpentras zag Pelicot foto’s van zichzelf tijdens de verkrachtingen [8]. Ze herkende de vrouw op de beelden niet meer [9]. “Haar wang was slap, haar mond zo zacht. Het was een pop van vodden”, omschreef ze de impact van deze ontdekking [10]. Dit moment markeerde een keerpunt in haar bewustwording van de ernst en omvang van het misbruik [11]. De autoriteiten meldden later dat 53 mannen naar het huis waren gekomen om deel te nemen aan de verkrachtingen [12].

van slachtoffer naar stem

Door haar vastberadenheid om het proces openbaar te stellen, werd Pelicot onbedoeld een symbool in de strijd tegen geweld jegens vrouwen [13]. Toch verwierp ze het label van ‘icoon’ tijdens een hoger beroep in Nîmes in oktober 2025 [14]. “Stop ermee te zeggen dat ik een icoon ben. Dat is ondanks mij. Ik ben een gewone vrouw die het huis clos opende”, benadrukte ze [15]. Haar verhaal wordt wereldwijd gezien als een krachtig feministisch testimonium [16]. Het boek verschijnt internationaal in 22 talen via uitgeverij Flammarion op 17 februari 2026 [17].

Bronnen

Gisèle Pelicot historisch proces