Helmondse onderwijsassistent veroordeeld: acht jaar cel voor misbruik van twintig kinderen
Helmond, vrijdag, 13 februari 2026.
Een 26-jarige onderwijsassistent uit Helmond krijgt acht jaar cel en tbs voor het systematische misbruik van twintig kinderen. Het misbruik vond plaats over een periode van tien jaar, waarbij sommige slachtoffers slechts twee jaar oud waren. De verdachte maakte misbruik van zijn vertrouwenspositie op school en als oppas. Naast het fysieke misbruik had hij tienduizenden bestanden met kinderporno in zijn bezit, waaronder 7.000 foto’s en 15.000 video’s. De rechtbank benadrukt dat de kinderen nu altijd moeten leven met de angst dat de beelden ooit online kunnen komen. De zaak schokte de lokale gemeenschap en zorgde voor grote verontwaardiging onder ouders. Een vader reageerde woedend in de rechtszaal: “Acht jaar, doe normaal. Wat is dit voor poppenkast?”
misbruik in vertrouwensfunctie
Wesley W., een 26-jarige onderwijsassistent uit Helmond, heeft tien jaar lang twintig kinderen misbruikt [1]. Het misbruik vond plaats op een basisschool en bij oppasdiensten in privéhuishoudens [2]. De jongste slachtoffers waren slechts twee jaar oud, de oudste tien jaar [3]. W. maakte misbruik van zijn positie van vertrouwen als leerkrachtondersteuner en oppas [4]. Hij pleegde actieve seksuele handelingen zoals ‘wiebelen’ en ‘kriebelen’, waarbij kinderen zijn geslachtsdeel raakten [5]. Ook stimuleerde hij een broertje en zusje tot seksuele handelingen onderling [6].
beeldmateriaal en digitale bewijslast
Naast het fysieke misbruik produceerde W. beeldmateriaal van de slachtoffers tijdens de misbruikincidenten [7]. Op zijn apparaten werden 7.000 foto’s en 15.000 video’s met kinderporno aangetroffen [8]. Deze bestanden waren niet door hem gemaakt, maar via online platforms verkregen [9]. De rechtbank benadrukte dat de slachtoffers levenslang moeten leven met de angst dat deze beelden online kunnen verschijnen [10]. De autoriteiten garanderen dat het materiaal niet gedeeld is, maar absolute zekerheid is onmogelijk [11].
gerechtelijke behandeling en motivering
Het Openbaar Ministerie eiste vijftien jaar cel en tbs met dwangverpleging [12]. De rechtbank in Den Bosch sprak uiteindelijk acht jaar cel en tbs uit [13]. De lagere straf werd gemotiveerd door verminderde toerekeningsvatbaarheid [14]. Psychologisch onderzoek wees diverse stoornissen bij W. aan [15]. Ook speelde mee dat hij jong was bij aanvang van het misbruik en dat hij vrijwel alles bekende [16]. Volledige medewerking aan het onderzoek werd eveneens gewogen [17].
emoties in de zaal en maatschappelijke impact
Een vader van een slachtoffer reageerde furieus in de rechtszaal [18]. “Acht jaar, doe normaal. Wat is dit voor poppenkast”, riep hij [19]. Hij voegde eraan toe: “Ik zit hier de volgende keer. Ik vat hem alsnog” [20]. Andere ouders beschreven het gevoel alsof ze “een monster in huis hadden gehaald” [21]. De gemeenschap in Helmond is geschokt [22]. Scholen herzien veiligheidsprocedures rondom personeelsselectie en toezicht op kinderopvang [23].
persoonlijke achtergrond en patroon van gedrag
W. begon met het misbruik toen hij zelf vijftien jaar oud was [24]. Hij groeide op in een emotioneel beladen huishouden met een overleden zus en een zieke moeder [25]. Gedurende de tienjarige periode bleef hij actief in educatieve en oppasrollen [26]. Hij gaf aan het misbruik te gebruiken om te zien of hij kon stoppen met fysieke daadwerkelijkheid [27]. De officier van justitie omschreef de verklaringen van de kinderen als ‘door merg en been gaand’ [28].