rave als bedevaart: sirât brengt woestijn, techno en geloof bijeen

2026-02-18 roddel

Amsterdam, woensdag, 18 februari 2026.
Een vader en zijn zoon zoeken in de Marokkaanse woestijn naar hun verdwenen dochter temidden van illegale raves en religieuze rituelen. Sirât van Oliver Laxe plaatst techno en spirituele symboliek naast elkaar. Honderden dansers bewegen als één organisme. De groep krimpt uiteindelijk tot zeven reizigers. De film gebruikt de woestijn als moderne pelgrimstocht. De soundtrack van Kangding Ray versterkt de trance. Kritieken noemen de ervaring zowel ravesfeer als religieuze extase. Sirât won de Juryprijs in Cannes en is genomineerd voor twee Oscars, waaronder beste internationale film. Laxe verweeft thema’s als rouw, hoop en geloofshandeling. Visueel is de film streng en hypnotisch. Geluid en muziek werken als fysieke krachten. Verwacht ingetogen scènes gevolgd door heftige, schokkende momenten. Sirât vraagt veel van de kijker. Het biedt geen makkelijke antwoorden. Het daagt uit tot reflectie over verlies en de manieren waarop mensen zich oriënteren in een wereld vol nood, verlangen en zin.

land, makers en hoofdrolspelers

De actuele aandacht speelt zich af in Nederland, waar recensies en berichtgeving de release van Sirât bespreekt nadat de film op 18 februari 2026 in Nederlandse media opdook [1][2]. Regisseur Oliver Laxe voert de film aan. Hoofdrollen zijn ingevuld door Sergi López en Bruno Núñez Arjona, met muziek van elektronica-artiest Kangding Ray (David Letellier) als centraal element van de soundtrack [4][5][1]. De productie situeert zich filmisch in Zuid-Marokko; scènes tonen woestijn en bergachtig terrein als achtergrond voor de plot [1][4][6].

van rave naar pelgrimstocht: het narratief

Het verhaal volgt een vader en zijn zoon die in de Marokkaanse woestijn zoeken naar hun verdwenen dochter te midden van illegale raves en religieuze rituelen [4][6]. De film plaatst techno naast spirituele symboliek en behandelt thema’s als rouw, hoop en geloofshandeling [1][5]. Grote massascènes tonen honderden dansers die als één organisme bewegen. Later krimpt de groep tot een kleinere eenheid van zeven reizigers op een gevaarlijke tocht door de woestijn, bedoeld als moderne pelgrimstocht [1].

stijl, geluid en visuele kracht

Visueel staat Sirât bekend als streng en hypnotisch, met geluid en muziek die als fysieke krachten werken. De soundtrack door Kangding Ray versterkt trance en clubenergie, en de geluidsmix combineert elektronische beats met wind en ambient geluiden voor een intens effect [1][5][8]. Recensenten omschrijven de ervaring als half ravesfeer, half religieuze extase, met ingetogen scènes afgewisseld door heftige, schokkende momenten die veel van de kijker vragen [1][6][5].

ontvangst, prijzen en festivalhistorie

Sirât won de juryprijs op het filmfestival van Cannes (2025) en kreeg nominaties voor twee Academy Awards, onder meer beste internationale film in 2026, waardoor de film wereldwijd aandacht kreeg tijdens roulades op festivals en Amerikaanse bioscoopopeningen [5][6][3]. Critici prijzen de film om zijn emotionele impact en meeslepende kracht, maar noemen ook zijn veeleisende narratief en schurende esthetiek [1][6][5]. Opbrengst- of bezoekerscijfers ontbreken in de beschikbare berichtgeving [alert! ‘geen cijfers in de bronnen’].

Bronnen

film recensie emotionele impact