koos postema overleden: de presentator die klasgenoten bijeenbracht en taboes aanpakte
Amsterdam, zondag, 22 februari 2026.
Koos Postema is op 93-jarige leeftijd overleden. Zijn familie meldt dat hij zaterdag rustig is heengegaan, in het bijzijn van zijn twee dochters. Postema werd bekend door het succesvolle reünieprogramma waarin oud-klasgenoten elkaar terugvonden. Dat concept maakte hem herkenbaar voor generaties kijkers. Minder zichtbaar maar even belangrijk was zijn rol als tv-pionier. Hij bracht gevoelige onderwerpen op de publieke buis. Abortus, echtscheiding en andere taboes kregen bij hem een menselijke stem. Als verslaggever reisde hij naar oorlogs- en rampgebieden. Hij kreeg erkenning met een Zilveren Nipkowschijf en een koninklijke onderscheiding. Zijn stijl was pedagogisch en geduldig. Collega’s noemen hem bevlogen. Op het Mediapark draagt een straat zijn naam. De uitvaart vindt in besloten kring plaats. Nabestaanden en publieke figuren reageren met waardering voor zijn werk. Zijn nalatenschap ligt in programma’s die verbinden en gesprekken mogelijk maakten.
plaats en context
Het nieuws heeft binnenlands Nederland geraakt, vooral in Rotterdam en Hilversum. Koos Postema werd geboren in Rotterdam en bouwde daar zijn jeugdherinneringen op die hij later in televisieportretten verwerkte [3][1]. Op het Mediapark in Hilversum is naar hem een laan vernoemd, een symbool voor zijn lange mediacarrière en zichtbaarheid in die regio [3][5]. De directe berichtgeving over zijn overlijden werd verspreid via familieverklaringen en grote nieuwsredacties in het land [5][3].
overlijden en nabestaanden
Familie maakte bekend dat Postema zaterdag rustig is overleden, in het bijzijn van zijn twee dochters, en dat de uitvaart in besloten kring zal plaatsvinden [5][3]. Nieuwsorganisaties melden zijn leeftijd bij overlijden als 93 jaar [3][5][4]. Een enkele publicatie noteert een ander geboortejaar en rekent kort tot 94 jaar; dat verschil is niet door de familie verklaard en markeert een onduidelijkheid in vroege berichtgeving [8][alert! ‘Trouw vermeldt 94 jaar, andere bronnen geven 93 jaar’].
kansrijke tv-formaten en herkenbaarheid
Postema verwierf brede bekendheid met het reünieprogramma ‘Klasgenoten’, waarin oud-klasgenoten elkaar terugvonden. Het programma liep in de jaren tachtig en omvatte honderden afleveringen, wat zijn herkenbaarheid voor meerdere generaties versterkte [4][3]. Het format koppelde persoonlijke verhalen aan bredere sociale beelden. Zijn onderwijskundige toon en geduld gaven het programma een pedagogische inslag en maakte het toegankelijk voor een groot publiek [3][1].
tv-pionier en taboedoorbreker
Als omroepenmaker nam Postema onderwerpen op de publieke buis die toen vaak als taboe golden. Thema’s als abortus, echtscheiding en euthanasie kwamen in zijn programma’s aan bod en werden besproken met deskundigen en betrokkenen [8][1]. Zijn jaren zestig- en zeventigprogramma’s worden aangeduid als pionierend in de televisie-educatie. Critici en collega’s noemen zijn aanpak zowel pedagogisch als provocerend, bedoeld om maatschappelijke gesprekken mogelijk te maken [1][3].
reportages en erkenning
Postema werkte ook als verslaggever in oorlogs- en rampgebieden, met reportages uit onder meer Biafra en Angola. Zijn repertoire omvatte zowel binnenlandse live-uitzendingen als internationale documentairewerkzaamheden [1][3]. Voor zijn televisie-innovaties ontving hij erkenning, waaronder de Zilveren Nipkowschijf en later een koninklijke onderscheiding tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau [3][5]. Zijn oeuvre werd verder erkend met een groot oeuvrepreis en jarenlange publieke waardering [3][1].
reacties en nalatenschap
Collega’s, publieke figuren en familie omschrijven Postema als een bevlogen radio- en tv-maker die het medium gebruikte om mensen een stem te geven [5][3][2]. Politieke en culturele reacties in de media benadrukken zijn rol als bruggenbouwer tussen persoonlijke verhalen en publiek debat [5][8]. De kern van zijn nalatenschap ligt in programma’s die verbinden en gesprekken mogelijk maakten, en in het voorbeeld dat hij gaf voor latere makers van maatschappelijke televisie [3][1].