eu moet giftige stoffen in verpakkingen afdwingen, waarschuwt zero waste europe
Brussel, vrijdag, 6 februari 2026.
Zero Waste Europe vraagt dat de EU Circular Economy Act verplichte controles en traceerbaarheid voor giftige chemicaliën in productieketens en verpakkingen vastlegt. Onderzoeksgegevens tonen dat documentatie over chemicaliën in verpakkingen vaak bijna afwezig is. PFAS, bisfenolen en ftalaten circuleren daardoor opnieuw via recycling. Zero Waste Europe wil bindende eisen in het Digital Product Passport en een duidelijke definitie van ‘stoffen van zeer groot zorgpunt’. Ze pleit ook voor ecomodulatie binnen het producentenverantwoordelijkheidsstelsel om veilige substitutie te stimuleren en producenten financieel verantwoordelijk te maken voor de kosten van vervuiling. Strengere regels raken producenten, verpakkingsindustrie en recyclers. Voor kleine ondernemingen kan testen duur zijn, maar de organisatie stelt dat een goed ontwerp en gebruiksvriendelijke digitale systemen die lasten verminderen. De oproep kan nationale wetgeving en toezicht aanscherpen. De EU verwacht een formeel wetsvoorstel voor de Circular Economy Act in 2026; onderhandelingen zullen bepalend zijn voor de schaal van verandering en implementatiekosten onbekend.
land: belgië (brussel)
De oproep van Zero Waste Europe speelt in Brussel, België, waar de organisatie in februari 2026 strengere regels eist voor giftige chemicaliën in de geplande EU Circular Economy Act. De groep vraagt expliciete controles, tracering en transparantie voor stoffen in productieketens en verpakkingen, en benadrukt de rol van het Digital Product Passport (DPP) en een heldere definitie van ‘stoffen van zeer groot zorgpunt’ in die wetgeving [1][5]. Deze stap richt zich op wetgeving die op EU-niveau wordt besproken en niet op nationale initiatieven alleen [1][5].
waarom zero waste europe dit eist
Zero Waste Europe wijst erop dat documentatie over chemicaliën in verpakkingen vaak ‘bijna afwezig’ is. Hierdoor circuleren onder meer PFAS, bisfenolen en ftalaten opnieuw via recyclingstromen. De organisatie noemt testing, traceerbaarheid en bindende informatieverplichtingen als oplossingen. Ze waarschuwt dat informatie vaak niet gedeeld wordt vanwege vertrouwelijkheid van leveranciers, en dat testen duur en belastend kan zijn voor kleine bedrijven, distributeurs en recyclers [1]. Zero Waste Europe pleit voor verplicht te melden stoffen en stimulansen voor veilige substitutie via ecomodulatie in Extended Producer Responsibility-systemen [1].
gevolgen voor industrie, mkb en toezicht
Strengere eisen zouden producenten, de verpakkingsindustrie en recyclers raken. Testkosten en operationele lasten worden genoemd als knelpunten voor MKB, maar Zero Waste Europe stelt dat een goed ontworpen, gebruiksvriendelijk DPP systeem dit kan verlichten. De oproep bepleit ook ecomodulatie om producenten economisch verantwoordelijk te maken voor vervuiling en om veilige vervanging van schadelijke stoffen te stimuleren [1][3]. De Europese toezichthouder- en handhavingscontext verbinden deze voorstellen aan bredere industrie‑transformatie en handhavingsversterking binnen de EU-wetgeving [2][6].
nationale impact en onzekere kosten van implementatie
De voorgestelde maatregelen kunnen nationale wetgeving en toezicht aanscherpen. Energy‑intensive sectoranalyses tonen dat beleidswijzigingen grote gevolgen kunnen hebben voor industriële processen en hotspots, waaronder Nederland, genoemd als regio met significante industrieconcentraties in EEA-analyses [2]. De EU verwacht een formeel CEA-voorstel in 2026, waarna onderhandelingen bepalen reikwijdte en implementatiekosten [1][5]. Preciese schattingen van totale kosten of besparingen ontbreken in de broninformatie; impact op administratieve lasten en testbudgetten blijft ongewis [alert! ‘geen publieke kostenramingen of compleet implementatiekader in de aangeleverde bronnen’] [1][2].